Isabelle Windels, dochter van de 4de generatie

De allermooiste herinneringen beleefde Isabelle niet in de winkel op de Ijzerenleen of in de fabriek in de Begijnenstraat. De mooiste herinneringen, liggen aan de Semois. “In de zomer mocht ik met mijn vader mee naar de Ardennen met de grote grijze camionette van Ford. We bezochten alle tabaksboeren aan de Semois. Tussendoor gingen we iets eten of verfristen we onze voeten in de rivier en ’s avonds sliepen we in een slaapzak in de camionette.” Het lijkt wel een mini-vakantie, natuurlijk altijd met Huis Windels in het achterhoofd. “Mijn ouders stonden op en gingen slapen met die zaak. Pas in mijn tienerjaren, hebben ze voor het eerst de winkel twee weken gesloten en zijn we met het gezin naar Zuid-Frankrijk op vakantie gegaan. Voor mijn grootvader was dat een gigantisch drama. De winkel zo lang sluiten, om op vakantie te gaan nota bene, dat was not done. Hard werken, niet ziek zijn, doordoen en altijd vriendelijk en beleefd zijn. Dat was gewoon een gegeven. Je moest altijd aan het werk zijn. Rusten bestond niet.”

Of toch? In het werken zelf, zitten ook momenten van kalmte. Isabelle vertelt: “Een van de taakjes was taxbandjes en etiketten plakken. Uren heb ik versleten met mijn vader aan die tafel. Dat begon al vroeg want ik herinner me nog dat ik op een verhoogje moest staan om het werk te doen. De dikke witte lijm kwam altijd op je vingers terecht en ging er niet af als je je handen waste. Achteraf, wanneer hij droog was, kon je de lijm eraf trekken. Aan die tafel heb ik urenlang gesprekken gevoerd met mijn vader terwijl we rustig samen werkten.” Er liep nog wel wat volk rond in die fabriek in de Begijnenstraat. Toen Isabelle kind was, werkten er een tiental arbeidsters. Meisjes zoals de Windelsen ze noemen, omdat de tabaksindustrie nu eenmaal vrouwenwerk was in die tijd. Isabelle herinnert ze zich nog levendig. “Ik ken nog enkele namen. Rosette en Béa en Mathilde, die vonden dat natuurlijk fantastisch, zo’n klein meisje dat daar rondliep. In de winkel vooraan werkte Maria Verbiest, één van de verkoopsters. Daar mocht ik vaak bij op schoot en dan wreef ze op mijn rug omdat ze wist dat ik dat zo fijn vond.”

De familiezaak heeft Isabelle niet overgenomen, maar ze heeft wel kleine stukjes erfgoed in haar eigen huis gezet. Eén van de pronkstukken is een sigarentafel die nu dienstdoet als een plantentafel met karakter. “De tafel is ontworpen om sigaren te rollen. Op het stevige blad rol je de sigaar en in het bakje vooraan vang je de snippers op. Vroeger was er in Mechelen een groot folklorefestival. Mijn vader rolde dan sigaren en het was altijd drummen rond dat kleine tafeltje. Ik mocht vaak het geld – uiteraard was de kassa een sigarenkistje – bewaken.” Isabelle is de oudste van de drie dochters van Karel en Anne, de vierde generatie. Of ze zelf ooit gedacht heeft om de zaak verder te zetten? “Nee, ik heb er zelfs nooit over getwijfeld. Dat was voor mij geen optie. Ik denk niet per se dat mijn ouders dat van mij verwachtten. Al werd er wel met andere ogen gekeken naar de lieven die ik mee naar huis nam. (lacht) Maar mijn lieven hebben nooit gerookt al heeft papa vaak geprobeerd om hen aan het roken te krijgen.”