Michiel Cabuy, zoon van Isabelle

“Je hebt op café altijd het beste verhaal”, vertelt Michiel met een glimlach. Gelijk heeft hij. Hoeveel dertigers kunnen zeggen dat ze als klein manneke gespeeld hebben in een half leegstaande sigarenfabriek? Michiel kan zijn herinneringen aan het gebouw haarfijn uitleggen. Het is alsof je er zelf doorheen loopt. “Er was die iconische maar o zo gevaarlijke lift. En dan een plafond met glasdallen, want blijkbaar is iemand ooit op het idee gekomen om glasdallen in een plafond te steken. Eigenlijk was dat wel leuk. Dan zag je al meteen als je binnenwandelde dat er volk boven was.”

Het is niet dat gebouw op zich dat de verhalen van Michiel zo warm maakt. In alles wat hij vertelt, voel je de liefde voor de mensen met wie hij mocht samenwerken: collega-familieleden. Of familie-collega’s? Het onderscheid is soms dun. “Je gaat verder in dingen doen in een familiezaak. Je zegt minder snel ‘nee’. Je bent wel collega’s van elkaar, maar in de eerste plaats ben je familie. En eigenlijk ook wel vrienden. Die titels lopen allemaal door elkaar. Zo vergat ik best wel vaak dat Catherine mijn tante is.”

“Ik ben niet alleen fier. Ik voel mij vooral bevoorrecht – om het met een heel chic woord te zeggen – dat ik dat allemaal heb mogen doen”, vertelt Michiel trots. “Urenlang heb ik samen met mijn grootvader en Philippe mogen samenwerken. Meestal zwegen wij gewoon of wij praatten met elkaar. Over eender wat, maar nooit over het werk. Alles was daar zo vredig en dat heb ik daarna nooit meer in een job gezien.”

Wie denkt dat werken in Huis Windels zich beperkt tot alles kennen over spirits en sigaren, die vergist zich. Michiel werd al snel gebombardeerd tot manusje-van-alles. “Ik zou niet weten hoe ik zo veel dingen zou hebben geleerd. Van elektriciteit tot houtbewerking tot handig zijn tout court maar ook met Excel werken, met leveranciers onderhandelen, … Ik ben zo veel met al die kennis die ik daar heb opgedaan.” En hoe leer je dat dan allemaal? “Ge moet stelen met uw ogen”, dat zei papy altijd. Je kreeg nooit eerst een uitleg, maar je moest kijken en dan zelf proberen. Je mocht altijd opnieuw proberen. Fouten maken is niet erg. Je voelde aan alles dat papy ook op die manier had leren werken. Het wordt zo gedaan. Punt. Zonder uitleg.”